Zo rond mijn 50ste kwam er ineens een heerlijk gevoel van vrijheid.

Er klaarde iets op en ik besefte dat ik mijn eigen bewegingsruimte weer had. Mijn kinderen groot en zelfstandig. Als ik zou willen (en het idee sprak me erg aan), kon ik met een campertje gaan reizen. Een paar maanden of zelfs een half jaar.

Die vrijheid voelde verrassend nieuw, want de vrijheid die ik had vóórdat ik kinderen had, was anders en ook vergeten.

Ik heb er gelukkig bewust van genoten, want het veranderde al snel in een gevoel in leegte.

Een leegte die me confronteerde met ouder worden, zoals geen economische relevantie meer hebben, te oud zijn voor veel dingen en te jong om klaar te zijn.

Het bracht me naar een gevoel van nutteloosheid.
Wat was nog mijn waarde?
Wat kon ik nog betekenen?

Ik voelde me totaal overbodig.
Er leek geen invulling meer voor mijn leven.

De leegte vulde zich met spijt.

Waarom had ik niet een baan gezocht,
een pensioen opgebouwd,
een huis gekocht…
toen ik er de energie nog voor had.

Wat had ik gedaan met mijn kostbare tijd?!

Daarbij was ik net gestopt met mijn ceremoniewerk en ik had geen idee hoe ik verder moest. En voor mij lag nog een heel stuk leven waar ik verantwoordelijk voor was.

Voor het eerst joeg mijn eigen leven me angst aan.

Waar ik eerder bijna onbewust alles wel goed zag komen,
voelde het nu alsof alles net zo goed helemaal mis kon gaan.

Ik kon niks beginnen.
Ik zat vast in het ‘tussen in’.
Een leven dat voorbij was en
een leven dat nog moest komen.

Zonder richting en houvast werd het donker.

Ik verloor mijn levenslust. Het was een wonderlijke ervaring.
Eentje die helemaal niet bij mij paste, maar het gebeurde.

Ik zag op tegen mijn leven.
Kon niks bedenken wat nog enige betekenis had
en bovendien was ik moe van alles hier op aarde.

Een poosje riep ik stilletjes tegen ‘het universum’:
“Please get me out of here. I’m done”.

Zoals ik zei: Donker.

Maar er niet meer willen zijn ging niet over het leven zelf, maar over deze onbestemde fase van leegte, confrontatie, donker en niets meer weten.

Het ging voorbij en er kwam schoonheid voor terug.
De schoonheid van deze initiaties.

Niet bedoeld om je te breken, maar om je dichter bij jezelf te brengen.